Oferujemy Państwu pomoc psychologiczną, doradztwo, psychoterapię indywidualną oraz terapię par.
Jak wygląda pierwsza wizyta u seksuologa?
Pierwszą wizytę zwykle można potraktować jako spotkanie konsultacyjne, podczas którego Klient przedstawia swoje trudności, powody zwrócenia się o pomoc, czasami zbierany jest także wywiad seksuologiczny. Pozwala to znaleźć przyczyny problemów, określić optymalne metody i czas terapii, leczenia. Wybierając się do seksuologa możesz spodziewać się pytań dotyczących domu rodzinnego, twojego rozwoju psychoseksualnego. Specjalista będzie chciał porozmawiać także o Twoich doświadczeniach erotycznych, aktualnym związku (jeżeli masz partnera/partnerkę). Bardzo ważne jest także by Pacjent jak najdokładniej opisał problem, który spowodował, że zdecydował się poszukać pomocy. Ponieważ dysfunkcje seksualne mogą wiązać się ze stanem zdrowia, kolejnym tematem mogą być aktualne schorzenia, przyjmowane leki, uzależnienia. Psycholog seksuolog nie wykonuje żadnych badań fizykalnych, ale może odesłać Cię na konsultacje do odpowiedniego specjalisty, androloga, ginekologa, neurologa itd.
Jeżeli masz obawy, warto sprawdzić czy dana osoba należy do Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego, jakie ma kwalifikacje. Masz prawo o to zapytać podczas spotkania.
Na czym polega terapia małżeńska?
Terapia małżeńska jest szczególną formą psychoterapii, która dotyczy małżonków i ich problemów. Jej celem jest pomoc w przezwyciężeniu poważnych konfliktów i sytuacji kryzysowych oraz osiągnięciu harmonii i zapewnieniu obustronnego zaspokojenia potrzeb we wzajemnych relacjach. W terapii tej przeważa praca z parą, ale możliwa jest także współpraca z jednym z partnerów, mająca cały czas na uwadze relację małżeńską. Koncepcje, szkoły terapii małżeńskiej różnią się między sobą sposobem postrzegania, opisywania najważniejszych przyczyn małżeńskich problemów oraz preferowanymi sposobami leczenia.
W takcie terapii często bada się niespełnione oczekiwania małżonków wynikające z minionych przeżyć, na przykład z dzieciństwa. Ocenia się wpływ domu rodzinnego każdego z małżonków, atmosferę w nim panującą, podział władzy między matką a ojcem, relacje z rodzicami, relacje z rodzeństwem. Terapeuta może jednak nie zajmować się badaniem głębszych przyczyn małżeńskiej dysharmonii i osiągnięciem wglądu, a dążyć do bezpośredniej zmiany obecnego zachowania przez wykorzystanie praw warunkowania i uczenia się. Celem takiej pracy jest przede wszystkim wyzwolenie wzajemnych pozytywnych zachowań małżonków oraz wyćwiczenie niezbędnych społecznych umiejętności, szczególnie umiejętności skutecznej komunikacji i skutecznego rozwiązywania problemów.
Co wolno a czego nie wolno seksuologowi?
Postępowanie seksuologów wobec pacjentów regulują: Kodeks Etyki Lekarskiej – w przypadku lekarzy, Kodeks Etyczno – Zawodowy Psychologa oraz Kodeks Etyczny Word Association For Sexology. Kodeksy mają na celu ochronę pacjentów oraz pomoc seksuologom w podejmowaniu decyzji w trudnych, niejednoznacznych sytuacjach. Potrzeba ochrony pacjenta wynika ze specyfiki relacji terapeutycznej – przewagi seksuologa nad pacjentem i specyfiki zawodu. Seksuolog kontaktuje się z najbardziej intymną sferą życia pacjenta. Jego postępowanie powinno cechować się szacunkiem dla praw pacjenta i jego systemu wartości, odpowiedzialnością i ostrożnością w stosowaniu dostępnych technik. Nie wolno uciekać się do technik nie mających naukowego uzasadnienia. Profesjonalista swoją praktykę powinien opierać na podstawach naukowych – nie wolno mu dostosowywać obowiązujących klasyfikacji chorób i zaburzeń, celów terapii do własnego systemu wartości, poglądów. Aby spełnić te postulaty niezbędne jest poznanie i akceptacja własnej seksualności, odbycie własnej terapii, poddawanie się superwizji (konsultowanie swojej pracy z pacjentami z innym, bardziej doświadczonym terapeutą, posiadającym uprawnienia superwizora). Do obowiązków zawodowych należy stałe uaktualnianie wiedzy oraz konsultowanie swojej pracy z innymi specjalistami. Seksuologów obowiązuje tajemnica zawodowa. Jest nią objęte wszystko o czym dowiedzieli się o pacjentach w związku z wykonywaniem zawodu.
Terapeucie nie wolno uczestniczyć w seksualnych doświadczeniach pacjenta. Jeżeli wskazany jest na przykład trening autoerotyczny, pacjent wykonuje go w domu, nie w obecności terapeuty. Nie może wykorzystywać swojej pozycji by uwieść osobę, której terapię prowadzi. Wskazane jest unikanie jakichkolwiek bliskich, prywatnych relacji z klientami – nie podejmowanie się leczenia osób znajomych, przerwanie terapii jeśli z pacjentem zaczynają łączyć seksuologa jakiekolwiek relacje społeczne.
